احمد اخوت مترجم و نویسنده اصفهانی است که دکترای زبان‌شناسی و نشانه‌شناسی دارد. او تا به حال آثاری از خورخه لوئیس بورخس، ارنست فنولوزا، کارسون مک کولرز، فلانری اوکانر، برشت و... را ترجمه کرده است. اخوت از ویلیام فاکنر، رمان‌نویس آمریکایی و برندة جایزه نوبل ادبیات هم دو مجموعه داستان با نام‌های «سپتامبرِ بی‌باران»(1361) و «این یازده تا»(1387) و همچنین رمان‌های «اسب‌های خالدار»(1365) و رمانِ معروفِ «همانطور که می‌میرم»-As I lay dying - (1361) را ترجمه کرده که به گفته خودش «این رمانِ آخر بنا بر دلایلی هیچگاه منتشر نشد.» این مترجمِ 60 ساله، این روزها مشغول ترجمه 17 داستانِ کوتاه از فاکنر است. به عقیده او، سراغِ آثارِ فاکنر رفتن کارِ دشواری است، چون دست ورزی نثری از ویژگی‌های این نویسنده است و داستان‌هایش معمولاً آغازِ سخت و نفسگیری برای ترجمه دارد و به همین دلیل بسیاری از آثار او هنوز ترجمه نشده‌اند.

در داستان نویسی فاکنر و هم‌نسلانِ او تأکید اصلی بر چه نکاتی است؟ در واقع مشخصه آثار فاکنر را در چند بخش می‌توان دید؟

برای پاسخ به این سؤال اول باید بگویم کل داستان نویسی آمریکا به سه دوره تقسیم می‌شود. در دوره اول


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: احمد اخوت , گفتگو , فاکنر


ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩۱ | ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : محمدجوادنصریان | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.